ggfiction

 ชี้แจงเรื่องฟิคกันหน่อยน้า

 ช่วงนี้ฤดูใบไม้ร่วง เป็นที่รู้ๆ กันว่า ใกล้จะเป็นวันเกิดของจุนโนะสุดที่รักของพวกเรากันแล้ว ก็เลยกะว่าจะหยุดการแต่งฟิคเรื่อง The Secret Lover เอาไว้ก่อนสักพัก เพื่อที่จะเอาฟิคสั้นรับวันเกิดของน้องโนะมาลง เป็นฟิคสั้นขนาดประมาณ สามสี่ตอน แบบที่เคยแต่งนั่นแหล่ะ  ส่วนฟิคสั้นตอนเดียวจบก็คงไม่มีง่ะ เพราะเวลาแต่งก็แทบจะไม่มีอยู่แล้ว ช่วงนี้งานที่ทำงานเยอะมาก แถมยังมีงานที่เอามาทำที่บ้านอีก เพราะงั้นถ้าหากเราจะห่างหายไปบ้างก็อย่าว่ากันน้า ...

ฟิคสั้นวันเกิดของจุนโนะ ก็จะมาแนวไม่ซีเรียส ไม่เศร้า เป็นแนวแฟนตาซีนิดๆ แบบย่อๆ ก็คือ

จุนโนะมีสองตัว เป็นคนตัวหนึ่งและก็เป็นเทวดาจิ๋วตัวหนึ่ง จินก็เหมือนกันมีสองตัว เป็นจินตัวหนึ่งและก็เป็นเทวดาอีกตัวหนึ่ง แล้วทั้งสี่โคจรมาพบกันได้อย่างไร ก็ติดตามอ่านได้เลยค่ะ เรื่องนี้จะทยอยเอามาลง กว่าจะจบก็คงทันวันเกิดจุนโนะพอดี เพราะงั้นตอนแรกนี่ก็ขอประเดิมลงก่อนวันเกิดจุนโนะสักสองอาทิตย์ก็แล้วกันนะคะ

ถือว่าเป็นการอวยพรวันเกิดน้องล่วงหน้า

White Angel and Black Devil

********************************

ใบไม้สีทอง สุก เหลืองอร่ามไปทั่วทั้งต้นเมเปิ้ล มันสั่นไหวเล็กน้อยแล้วค่อยปลิดออกจากขั้วใบ หลุดร่วง ปลิว หมุนคว้างไปคว้างมา แล้วมาสงบนิ่ง กลิ้งเกลื่อนเหนือพื้นหญ้า

แต่ที่กิ่งไม้กิ่งหนึ่งของต้นไม้นั้น ใบไม้พุ่มหนึ่งจับตัวเป็นกลุ่มก้อนเปล่งประกายสีทองอร่าม ราวกับจะห่อหุ้มรังของอะไรไว้รังหนึ่ง และบัดนี้เมื่อโดนน้ำค้างแข็งเกาะมากๆ เข้ามันก็ส่ายไหวไปมา จะหล่นมิหล่นแหร่ ทำให้สิ่งมีชีวิตสิ่งหนึ่งที่ใช้กลุ่มใบไม้เป็นที่อาศัยเริ่มใจหายใจคว่ำ

“เฮ้ย....เฮ้ย....ไม่น้า...า....ไม่น้า...า....า อย่าทำฉันร่วงลงน้า...า....” เสียงเล็กๆ ของใครบางคนดังแว่วออกมา แต่ก็ไม่มีใครได้ยินนอกจากสายลมและต้นไม้

สักพัก....

สวบ....สวบ....

กลุ่มรังใบไม้อันนั้นก็ร่วงลงมา ความหนักของมันทำให้ไม่ต้องบินคว้างอยู่กลางอากาศนานมากนัก แต่ว่ามันกลับร่วงลงกระแทกพื้นและกระเด้งกระดอนไปจนถึงโคนต้นพร้อมกับเสียงร้องครางของสิ่งมีชีวิตในนั้น

“อูย...ย....ซี๊ด...ด...เจ็บง่ะ...”

แต่มันคงจะเป็นเพียงเศษกลุ่มใบไม้ที่ร่วงลงสู่พื้นทั่วๆ ไปตามสายตาของคนที่ผ่านไปผ่านมา แต่ถ้าจะมีใครเข้าไปดูใกล้ๆ ก็คงจะพบกับความมหัศจรรย์เหนือธรรมชาติที่จะได้เห็น

ร่างเล็กบอบบางของอะไรบางอย่างกำลังแหวกรังใบไม้ออกมาสูดหาอากาศภายนอก

“ฮื้อ........ชื่นใจ....ฮ้า....า...” ใบหน้าเล็กๆ ไม่ผิดจากใบหน้าของมนุษย์ที่โผล่แต่หัวออกมา หันไปมองรอบๆ ตัว มันคือใบหน้าของเทวดาตัวน้อยที่บ่มความน่ารักและสวยงามไว้เต็มเปี่ยม

.....ผิวขาวสะอาดสดใสเมื่อยามต้องกับอากาศเย็นก็บางใสราวกับจะมองทะลุได้อย่างไงอย่างงั้น

“อึ๊บ....อึ๊บ...โอย...” คนตัวเล็กค่อยๆ ปีนออกมาจากรังใบไม้อย่างทุลักทุเล เมื่อออกมายืนอยู่บนพื้นหญ้าแล้วก็เหลียวมองไปทางส่วนหลังของตัวเอง มองปีกสีขาวที่หุบลู่ เพราะความชื้นนั้นแล้วก็ขมวดคิ้วนิ่วหน้า....แต่...

“เอ๊ะ...เป็นแอนเจิ้ลจะมาทำหน้ายู่ยี่ไม่ด้าย...ย...” ว่าแล้วเจ้าตัวน้อยก็รีบปรับสีหน้าให้ยิ้มแย้ม แม้ว่าจะพยายามลองขยับปีกขาวของตัวเองดูหลายครั้ง แต่มันก็ยังคงความชื้นเอาไว้อยู่อย่างนั้น

“ห่ะ...ทำไมมันเป็นแบบนี้โว้ย...” เสียงสบถดังลั่นหลุดออกมาจากปากน้อยๆ แต่เจ้าตัวก็ต้องรีบเอามืออุบปากเอาไว้...

“เอ๊ะ...เป็นแอนเจิ้ลจะพูดคำหยาบไม่ด้าย....ย...” ว่าแล้วก็พึมพำออกมาใหม่

“ทำไมปีกของข้าพเจ้าถึงเป็นแบบนี้ล่ะครับเนี่ย...”

ร่างเล็กถอนหายใจ แล้วเดินจนเกือบจะเป็นคลาน หลบหนีผู้คนมาเรื่อยๆ จนจะเข้าเขตหมู่บ้านแห่งหนึ่ง

หลังจากที่เดินอย่างกระปรกกระเปรี้ยให้แดดยามสายลามเลียปีกบางๆ ของตัวเองอยู่นั้น เขาก็ต้องกระโดดโหยงเมื่อได้ยินเสียงกริ่งจักรยานกรุ๋งกริ๋งดังขึ้นทางเบื้องหลัง เทวดาน้อยกระเด้งตัวไปม้วนอยู่ริมทางเท้าเมื่อจู่ๆ จักรยานคันนั้นก็ขี่มาจอดอยู่ใต้ต้นเมเปิ้ลใกล้ๆ กับเขา และล้อรถคันนั้นก็เกือบจะทับร่างของเขาอยู่รอมร่อ จนเจ้าตัวต้องกลิ้งมาตกแอ่งน้ำขังแถวนั้นนั่นเอง

“หึ้ย....เกือบโดนทับแล้วนะ แต่ว่า ...โอ๋ยโหยว.....ว....” เทวดาตัวน้อยแทบจะเป็นลม เมื่อปีกที่กำลังจะแห้งนั้นกลับจมแอ่งน้ำข้างทาง ส่วนตัวก็มอมแมมหาความขาวไม่เจอเลย ใบหน้างามเริ่มเบะ อยากจะร้องไห้จริงๆ ทำไมมันถึงซวยแบบนี้ว้า..า...า

“อยากจะกรี๊ดป็นภาษากรีก...อะไรกันนักหนาล่ะเนี่ย....เป็นเทวดาจะกรี๊ดได้มั้ยเนี่ย....อึก...อึก...กรี๊...ด....ด...ด..” ว่าแล้วก็ออกเสียงกรี๊ดซะดังลั่น จนเจ้าของจักรยานที่เป็นชายหนุ่มร่างสูงโปร่งสะดุ้งเฮือกรีบหันมามองต้นเสียงทันที

“เสียงหนูที่ไหนร้อง”

“ไม่ใช่หนูเฟร้ย...” ร่างเล็กตอบกลับมา แล้วก็ต้องรีบอุดปาก เพราะนั่นทำให้คนร่างสูงเริ่มมองหาต้นเสียงทันที เทวดาตกต้นไม้ก็เลยรีบโผลเผล ลุกขึ้นย่อง จรดปลายนิ้วเท้า เดินโหย่งๆ เพื่อที่จะหนีเข้าหลังต้นไม้ แต่ก็คงจะไม่ทันซะแล้ว เพราะเสียงฝีเท้าของเจ้าของจักรยานเดินเข้ามาใกล้พร้อมกับเสียงร้องอุทานออกมา

“เอ๊ะ...ตัวอะไรน่ะ”

“ไม่ใช่ตัวอะไร เค้าเป็นเทวดานะ”

“หา??” คนคนนั้นร้องดังลั่น แถมยังก้าวถอยหลังออกไปอย่างหวาดกลัวเมื่อเจอกับตัวอะไรที่ไม่คาดคิดว่าจะมีในโลกนี้ด้วย

“เป็น....เป็นเรื่องจริงหรือ??”

“จริงซิ...ผมเป็นเทวดาจริงๆ น้า...เนี่ย...มีปีกด้วยล่ะ บินได้ด้วย แต่ตอนนี้บินไม่ได้เพราะมันเปียก และคุณก็เป็นคนทำให้ปีกที่ใกล้จะแห้งของผม เปียกอีกแล้วล่ะ” เจ้าตัวน้อยลุกขึ้นเดินอาดๆ มาหยุดยืนตรงหน้าร่างสูงโปร่งของชายวัย 20 ต้นๆ เมื่อแหงนคอตั้งบ่าดูสีหน้าแปลกใจของคนคนนั้นจนเมื่อยแล้ว เทวดาตัวน้อยก็กระดิกนิ้วเล็กๆ เรียกคนตรงหน้าให้ก้มลงมาหา

“มานี่หน่อย เค้าเมื่อยคอ ขอดูหน้าชัดๆ หน่อย”

พอร่างสูงหายกลัว ก็คุกเข่าลงที่เบื้องหน้า แต่เจ้าเทวดาก็ยังต้องแหงนคอตั้งบ่าอยู่ดี

“เอ.... ทำไมหน้ามันคุ้นๆ ล่ะครับ” เอียงคอมองซ้ายทีขวาที ก็รู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตาชายหนุ่มตรงหน้าเหลือเกิน ใบหน้างามเกินชาย ผมสั้นละต้นคอ กับผิวขาวเนียนแบบนี้น่ะ หน้ามันเหมือนจะเคยเห็นที่ไหนมาก่อน

“คุณชื่ออะไรหรอ?” เทวดาถาม

“ฉันชื่อ จุนโนะสุเกะ จะเรียกว่าจุนโนะก็ได้ ว่าแต่นายเป็นเทวดาจริงหรือ?”

“ฮื่อ...” พยักหน้าพลางหมุนให้จุนโนะได้มองเห็นสัดส่วนความเป็นเทวดาไปซะทั่วตัว

จุนโนะพิศดูความมหัศจรรย์ของคนตัวเล็กขนาดเท่านิ้วชี้อย่างไม่น่าเชื่อ รูปร่างก็เหมือนคนธรรมดานี่แหล่ะ แถมยังมีปีกหลุบๆ อีกต่างหาก แต่...เอ...ดูไปก็หน้าตาคุ้นๆ เหมือนกันแหล่ะ แต่เมื่อจุนโนะยื่นหน้ามามองหน้าเทวดาอีกทีก็ต้องร้องอ๋อปนกับเอ๊ะ เพราะหน้าตาของเทวดาจิ๋วนั่นน่ะ เหมือนกับใบหน้าของเขาไม่ผิดเพี้ยน แต่จะต่างกันก็ตรงที่เจ้าตัวเล็กนี่มีผมสลวยสีน้ำตาลอ่อนยาวประบ่า แต่ผมของจุนโนะนั้นสีดำสนิท นอกนั้นก็เหมือนกันหมด ไม่ว่าจะเป็นหน้าตาหรือว่าติ่งเล็กๆ ที่แสดงเพศชายอยู่กลางลำตัว

จุนโนะมองเจ้าติ่งนั้นไปก็อดหัวเราะไม่ได้ เทวดาองค์นี้ไม่ได้ใส่เสื้อผ้า มีปีก แต่ที่แปลกก็คือมีอวัยวะเพศชายด้วย ชายหนุ่มมองความน่ารักของมันแล้วก็ยิ้มจนตาหยี จากนั้นก็ยื่นนิ้วก้อยไปสัมผัสมัน

...ดึ๋ง....ดึ๋ง....ดึ๋ง.

ปลายนิ้วก้อยเขี่ยเจ้าสิ่งนั้นเบาๆ และมันก็เด้งตามมือเหมือนกับหนามทู่ๆ ของดอกไม้เลยล่ะ

“อ๋า...า... จะ...จะทำอะไรเจ้าหนูของผม...ม...ม...” เทวดาตัวน้อยรีบเอาสองมือปิดอวัยวะสำคัญ แถมยังถลึงตาใส่จุนโนะเสียอีก

“ก็มันน่ารักดีนี่” จุนโนะหัวเราะ เขาแบมือลงบนพื้นหญ้าเพื่อให้เทวดาที่หน้าตาเหมือนเขาปีนขึ้นมายืนบนอุ้งมือได้ง่ายๆ

“เอ...ฉันรู้แล้วล่ะว่าทำไมหน้าตานายถึงคุ้นๆ ที่แท้ก็หน้าตาเหมือนฉันนั่นเอง” จุนโนะบอก เป็นผลให้เทวดารีบจับแก้มตัวเองทันที

“เออ...ใช่...ใช่จริงด้วย มิน่าล่ะ ทำไมดูคุณสวยจัง”

“เฮ้อ...จะชมตัวเองว่าสวยก็บอกมาซิ”

“ก็ผมน่ะเป็นเทวดาขาวที่สวยที่สุดบนเทือกเขาโอลิมปุสเลยล่ะ”

“มาไกลจากนั่นเลยเหรอ?”

“ฮื่อ...บินมาด้วยปีกอันนี้แหล่ะ..แต่ดูเด่ะ...มันเปียกหมดเลย เพราะคุณคนเดียว เพราะงั้นคุณต้องรับผิดชอบ” ว่าแล้วเทวดาก็นั่งแหมะลงบนฝ่ามือของจุนโนะ กอดอกยืดตัวแต่ก็ยังแบะขาอวดอวัยวะเพศชายอันจิ๋วอย่างไม่อาย

“แก้ผ้าโทงๆ แบบนี้ไม่หนาวเหรอ?” จุนโนะถาม ร่างเล็กส่ายหน้าไปมา

“ไม่หรอก ชินแล้ว”

“แล้วไม่อายเหรอ?”

“อายเป็นไงง่ะ?” แน่ะ.. มีถามกลับ แถมยังทำหน้าบ้องแบ๋วซะอีก

“อายคือ...ยังไงล่ะ...เอ้อ...ก็ปล่อยให้คนอื่นเห็นของสำคัญของตัวเองน่ะ แล้วแบบว่าหน้ามันร้อนๆ ไม่อยากให้เห็นน่ะ”

“ไม่ง่ะ เห็นแล้วเป็นไง เทวดาคนอื่นก็ปล่อยโทงๆ แบบนี้ทุกคนแหล่ะ”

“อ๋อ...หรอ...แล้ว ...เทวดามีชื่อมั้ย?”

“ไม่มีหรอก ผมคือพวก ไวท์ แอนเจิ้ล พวกเรามีหมายเลขติดตัว ผมคือหมายเลข 22 ไวท์ แอนเจิ้ล นัมเบอร์ 22”

“แปลกดีนะ ตั้งชื่อให้ดีมั้ย ชื่อนายยาวเป็นบ้าเลย ตั้งให้ใหม่ดีกว่า...น่ารักแบบนี้ชื่อเหมือนฉันก็แล้วกัน เพราะเราหน้าตาก็คล้ายๆ กันอยู่แล้ว... นายชื่อจุนจังก็แล้วกันนะ”

“ก็ได้...” เจ้าตัวเล็กพยักหน้างึกๆ แล้วก็ยื่นนิ้วชี้มาตรงหน้าจุนโนะ

“อ้อ...ลืมบอกไปว่า ผมเป็นเทวดาที่สุภาพนะ พูดให้ตรงๆ ก็คือ เป็นเทวดาฝ่ายดีน่ะ ผมจะอยู่กับคนที่ดีเท่านั้น และคงเป็นสวรรค์บันดาลให้เราได้มาพบกัน ผมเชื่อว่าคุณคงจะเป็นคนดี เพราะงั้น...” เทวดากระโดดเข้ากอดนิ้วโป้งของจุนโนะหมับ ซบหน้าเกลือกกลิ้งกับนิ้วไปมา แถมทำเสียงออดอ้อนซะอีก

“เพราะงั้น...ให้เค้าอยู่ด้วยคนน้า...า...า...”

**********************************

เสียงหึ่งๆ ของพัดลมตั้งโต๊ะขนาดเล็กดังไม่ขาดพร้อมกับการส่ายแบบครึ่งวงกลม ได้นำพาร่างเทวดาตัวจ้อยที่ถูกผูกติดกับซี่เหล็กที่ครอบหน้ากากพัดลมให้หมุนตามไปด้วย พร้อมกับทำเสียงเป่าลมออกทางปากดังวิ้ว วิ้ว ของเทวดาจุนจังก็ดังแข่งกับเสียงพัดลมด้วยเช่นกัน

เพื่อการทำให้ปีกแห้งโดยเร็ว จุนโนะจึงต้องใช้พัดลมช่วยเป่ามันให้แห้ง ตอนแรกเขากะจะใช้ไดรเป่าช่วย แต่ก็กลัวว่าจะทำปีกบอบบางนั้นไหม้ได้ ก็เลยใช้วิธีนี้แหล่ะ และมันก็น่าอัศจรรย์ที่คนตัวเล็กไม่ยักกะเวียนหัวเพราะโดนแรงเหวี่ยงจากการส่ายนั้นเลย แถมยังทำเสียงเลียนแบบพัดลมอย่างสนุกสนานซะอีก

“แห้งหรือยังปีกน่ะ” จุนโนะร้องถามมาจากหลังเคาน์เตอร์ทำขนมในครัว เขาเหลือบตาขึ้นมอง นึกขันกับภาพที่เห็น เจ้าตัวน้อยลอยหน้าลอยตาเล่นกับลมแรงๆ หัวส่ายไปส่ายมา

“แห้งตั้งนานแล้ว”

“อ้าว...แล้วทำไมไม่บอกจะได้ปิดพัดลม”

“ปิดทำไม ผมกำลังจะผึ่งน้องโจ๋ยของผมอยู่ ลมมันเย็น...น...น....น” พูดไม่พูดเปล่ากลับแอ่นสะโพกสู้กับแรงลมอีกต่างหาก

“ฮื้อ....เย้น เย็น”

จุนโนะหัวเราะด้วยความเอ็นดู เขาเดินมาแก้ผ้าที่ผูกเอวจุนจังออกจากซี่กรงพัดลม เมื่อร่างเล็กเป็นอิสระ เขาก็กระพือปีกขึ้นลงพึ่บพั่บจนร่างลอยเหนือพื้น บินมาเกาะที่บ่าของจุนโนะ

“หิวหรือยังเจ้าตัวเล็ก” จุนโนะแหงะหน้ามาถาม ที่มุมปากของคนตัวสูงมีครีมสดติดอยู่ด้วย นี่จุนโนะคงจะทำขนมไปแล้วก็ชิมไปด้วยซินะ มันถึงหอมหวนชวนให้เทวดาอยากกินขนมแล้วล่ะ

“ไม่รู้เหรอว่าเทวดาอิ่มทิพย์” เจ้าตัวเล็กบอก แต่ก็ขยับปีกบินไปเลียมุมปากจุนโนะหน่อยนึง พอโดนความหอมหวานของครีมสดนั่นเข้าก็รีบระล่ำระลักบอกว่า

“แต่ก็กินได้ เทวดากินขนมได้”

“อยากกินว่างั้นเหอะ”

“ฮื่อ...”

“งั้นไปนั่งดูที่อื่นไป เดี๋ยวจะบินตกไปในถังแป้งขนมล่ะยุ่งเลย”

จุนจังหยักหน้า เลียปาก แล้วก็กางปีกออก บินไปนั่งเหยียดขาดูจุนโนะทำขนมที่โต๊ะอาหารข้างหน้าต่างอย่างว่าง่าย

บ้านของจุนโนะสุเกะรับทำขนมประเภทเค้กทุกชนิดส่งตามออเดอร์ เป็นงานง่ายๆ และมีความเป็นส่วนตัวสูง เรียกได้ว่าเป็นเจ้านายตัวเองนั่นแหล่ะ แต่จะมียุ่งบ้างก็เป็นบางช่วงเช่นตามงานเทศกาลต่างๆ แต่ช่วงนี้งานไม่ค่อยยุ่งเท่าไรเพราะไม่ใช่ช่วงปลายปี แต่ก็นะ ...จุนโนะคิดจะทำขนมเค้กรสเลิศเพื่อเป็นของขวัญวันเกิดของตัวเองสักหน่อย

“จุนจังรู้มั้ย จะถึงวันเกิดของฉันแล้วนะ” เสียงจุนโนะลอยตามลมมาหาจุนจัง ร่างเล็กกระพือปีกขึ้นลงแล้วก็บินมาเกาะบ่าจุนโนะ หัวเล็กๆ ชะเง้อมองเข้าไปในนัยน์ตาคู่สวยของจุนโนะ

“วันที่ 29 ใช่มั้ยล่ะ”

“เอ๋??? รู้ได้ไงง่ะเจ้าตัวเล็ก”

“มองก็รู้แล้ว”

“จริงหรือ นายแค่มองตามนุษย์ก็รู้แล้วหรือ”

“เปล่าร้อก...ผมเห็นปฏิทินที่โต๊ะนั่นมันวงวันที่ 29 เอาไว้ แล้วก็เขียนเอาไว้ว่าจะทำขนมเค้กไงล่ะ”

“อ๋อ...งั้นหรือ” จุนโนะหัวเราะหึๆ ใบหน้าแจ่มใสจนจุนจังอดยิ้มตามไม่ได้

“คุณชอบยิ้มจังนะ ทำให้โลกสดใสดี”

“ขอบใจ”

“จุนโนะมีแฟนหรือยังง่ะ?”

“ยังเลย”

“โหย...จะอายุ 24 แล้ว ยังไม่มีแฟนอีกเหรอ?”

“รู้ได้ไงว่าฉันจะอายุครบ 24”

“ก็ที่วงเอาไว้นั่นล่ะ มันบอกหมดแหล่ะ” เจ้าตัวเล็กทำปากยื่นขณะพูดแบบไม่มีเสียงว่า

“..........บื้อจริงๆ...ก็ตัวเองเป็นคนเขียนเอาไว้เองไม่ใช่เหรอ?”

“แล้วทำไมไม่มีแฟนล่ะ” เจ้าตัวเล็กถามต่อ แบบสนใจเต็มที่เลยล่ะ แม้แต่เทวดาก็ยังอดสอดรู้สอดเห็นไม่ได้

“วันวันฉันก็หมกตัวอยู่แต่ในครัว ทำขนมส่งตามที่ต่างๆ แล้วจะเอาเวลาที่ไหนมาหาแฟนล่ะ”

“แล้วอยากมีมั้ยอ่ะ?”

“อยากซิ แต่ก็คงหายากสักหน่อยนะ... แล้วเทวดาล่ะมีแฟนได้มั้ย?” จุนโนะถามกลับ พอเจอคำถามนี้เข้า เทวดาอย่างจุนจังก็อายหน้าแดง บิดตัวไปมา

“ไม่มีร้อกฟงแฟนน่ะ”

“อ้าว...ทำไมล่ะ?”

“ก็ที่โน่นน่ะมีแต่คนสวยน้อยกว่าผม พวกเทวดาขาวน่ะมีผมสวยที่สุด ก็เลยไม่รู้จะไปหาแฟนที่ไหน แต่ว่า...พวกเทวดาสีดำน่ะ มีหล่อๆ เหมือนกันนะแต่ว่าพวกนั้นน่ะนิสัยแย่มากๆ แย่สมชื่อน่ะแหล่ะ”

“มีเทวดาสีดำด้วยเหรอ?”

“ฮื่อ พวก แบล็คแอนเจิ้ลไงล่ะ พวกนี้จะมีปีกสีดำ ผมดำ แต่ผิวขาวเหมือนฉันนี่แหล่ะ อ้อ...พวกนั้นมีเขาบนหัวด้วย ความจริงพวกเราแอบเรียกพวกเขาลับหลังว่า พวกแบล็คเดวิล”

“แบล็คเดวิล?”

“ฮื่อ ...พวกนี้นิสัยหยาบคาย ชอบสบถ แต่ว่าง่ะนะ ส่วนใหญ่พวกนี้จะหน้าตาดี แบบว่า หล่อง่ะน้า...อ๊ะ..กร๊าก...ก....ก... หล่อลากกันทุกคนเลย แต่พวกเราพวกไวท์จะไม่ยอมลดตัวไปยุ่งเกี่ยวกับพวกนั้นหรอก ต่อให้หล่อแค่ไหนก็ตาม” เจ้าตัวเล็กจีบปากจีบคอพูดฉอดๆ แต่จุนโนะก็ยังอุตส่าห์เห็นแก้มที่แดงระเรื่อของคนพูดยามที่เอ่ยถึงพวกรูปหล่อที่อยู่ฝ่ายตรงกันข้ามกับตัวเอง

...ปากก็บอกว่าไม่ชอบ แต่ไหงหน้าแดงก็ไม่รู้นะ ...

หรือว่าเทวดาจะปากแข็ง

“แล้วทำไมเทวดาอย่างนายถึงมาตกสวรรค์ได้ล่ะ” จุนโนะถามพลางเอาแป้งเค้กเข้าเตาอบทีละถาด

“ไม่ได้ตกสวรรค์หรอก ตกจากต้นไม้ต่างหาก”

“งั้นเหรอ?”

“ผมจะบินมาที่นี่ช่วงฤดูใบไม้ร่วง ความจริงช่วงนี้เป็นช่วงพักยาวของผมน่ะ ก็เลยมาเที่ยวบนโลกมนุษย์น่ะ แล้วเราก็เจอกันไง”

“แล้วทำไมถึงไปทำรังอยู่บนต้นไม้ล่ะ”

“มันปลอดภัยดีนี่นา ความจริงนั่นน่ะเป็นรังของตัวอะไรก็ไม่รู้ พอดีมันร้าง ผมบินผ่านมาเห็นเข้า กะว่าจะงีบสักหน่อยเลยเผลอหลับไป แล้วรังใบไม้มันก็ร่วง”

“ดีนะ ไม่งั้นก็คงไม่ได้มาเจอกัน...แล้วนายมีเวทย์มนตร์อะไรบ้างล่ะ”

“ไม่มีง่ะ” หน้าเล็กๆ ส่ายหน้าปฏิเสธ และนั่นก็ทำให้จุนโนะชะงักมือค้าง

“ไม่มีหรอกหรือ?...แปลกนะ”

“ไม่แปลกหรอก พวกเราก็แค่เป็นอมตะ และบินได้ ไม่แก่ ไม่เหี่ยว อิ่มทิพย์ แค่นี้ก็พอแล้ว”

“แล้วพวกแบล็คแอนเจิ้ลล่ะ”

“ก็เหมือนกันนั่นแหล่ะ นี่จุนโนะอย่าพูดถึงพวกแบล็คซิ เค้าเขินนะ”

“ทำไมล่ะ ก็ไหนบอกว่าไม่ชอบ”

“ไม่ชอบ แต่มันหล่อดีง่ะ....กร๊าก..ก...”

“ไหงเป็นงั้น.....” จุนโนะส่ายหน้าระอาใจ พอพูดเสร็จเจ้าตัวน้อยก็บินปร๋อไปยืนแอ่นใส่พัดลมต่อ

******************************

to be con