ggfiction

My Dream Come True...

(HBD Junno’s fiction)

*********************************

....ถ้าคนเราฝันดี ...
...ฝันในสิ่งที่อยากให้มันเป็นดั่งที่หวังและพอตื่นขึ้น ความฝันนั้นมันเป็นความจริง ก็ดีน่ะซินะ...
...ถ้าเป็นเช่นนั้น ผมจะขอหลับฝันและตื่นขึ้นมาด้วยหัวใจที่พองโต...
...แต่มันจะเป็นดังที่ฝันอย่างนั้นหรือ...มันคงเป็นไปไม่ได้ใช่ไหม???....
...ถ้าเป็นแบบนั้น ผมจะขอหลับและไม่ขอตื่นขึ้นอีกเลยตลอดกาล...

********************************

ในรุ่งเช้าของวันอันสดใส ทางุจิ จุนโนะสุเกะก้าวเข้าไปในโรงเรียนชายล้วน วันนี้เป็นวันที่ท้องฟ้าแจ่มใสที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นมา แม้ว่าอากาศยามเช้าจะหนาวเหน็บก็ตาม
เขาเดินมาถึงห้องโฮมรูมของตัวเอง แต่ก็ไม่ได้เข้าไปในห้องนั้น กลับเดินมาถึงห้อง เอ...ห้องของเด็กนักเรียนที่เรียนเก่งจะได้อยู่ห้องเอ และในห้องนี้ก็มีใครคนหนึ่งที่เขาต้องแอบมาดูอยู่ทุกเช้า

....เพียงแค่แอบมองเท่านั้น ไม่อย่างนั้นก็คงเรียนไม่รู้เรื่องแน่ๆ

“อืมม...เห็นแล้วก็ชื่นใจ” จุนโนะพึมพำเบาๆ มองไปที่ร่างสูงของใครคนหนึ่ง
ดวงหน้าที่ยิ้มแย้มกับเพื่อนฝูงดูหล่อเหลายามถูกแสงอาทิตย์สาดส่องมากระทบใบหน้า กิริยาที่ดูเรียบง่ายทำให้ท่าทางของเขาจับตาจับใจจุนโนะเหลือเกิน...

เด็กนักเรียนดีเด่นแถมยังหล่ออีกต่างหาก

..อะกานิชิ จิน...

จุนโนะแกล้งเดินผ่านห้องเอ...เดินเลยไปจนสุดทางเดิน ทำเป็นมองลงไปด้านล่าง ทั้งๆ ที่เขาไม่จำเป็นต้องทำแบบนั้นเลยสักนิด จากนั้นเขาก็เดินกลับมา เดินผ่านห้องเอ...ชายตามองจินอีกแว่บหนึ่ง ก่อนจะกลับเข้าสู่ห้องของตัวเอง
...ก็ขอเพียงแค่ได้เดินผ่าน ปรายตามองร่างสูงผู้ร่าเริงคนนั้นอย่างเงียบๆ หวังว่าจะไม่มีใครในห้องนั้นสังเกตเห็นหรอกนะ

...ขอเพียงได้เห็นหน้า แค่ก่อนชั่วโมงโฮมรูมของทุกวันก็ดีถมถืดไปแล้ว...

..................

“ไงจุนโนะ...ไปดูหน้าหมอนั่นน่ะมาแล้วล่ะซิ” เสียงเพื่อนสนิทแซวขึ้น เมื่อจุนโนะวางกระเป๋านักเรียนลง
จุนโนะมองซ้ายมองขวาแล้วยกมือจุ๊ปาก
“เบาๆ ซิ คาเมะเดี๋ยวคนอื่นรู้หรอก”
“อือ...ลืมไปนิ ว่านายขี้อาย”
“ฉันไม่ได้ขี้อายซะหน่อย แค่ไม่กล้าก็เท่านั้นเอง...” จุนโนะบอกอ้อมแอ้ม เรื่องความลับอันนี้มีเพื่อนสนิทที่ชื่อคาเมะเท่านั้นที่รู้เรื่องที่เขาชอบไปแอบดูหน้าจิน
“บอกอะกานิชิ จินไปเลยซิ ว่านายชอบเขา” คาเมะแนะนำ
“บ้าเด่ะ...ไม่เอานะ ยังไงก็ไม่บอกเด็ดขาด”
“ไม่เห็นเป็นไรเลย จะอายอะไรว้า...เผื่อใจตรงกันไงล่ะ วันเกิดปีนี้นายอาจจะสมหวังก็ได้”
จุนโนะฟังแล้วก็หน้าแดง แต่ก็ส่ายหน้าไม่เอาลูกเดียว จนคาเมะต้องลอบถอนหายใจ เขาลุกขึ้นจ้องหน้าเพื่อนสนิทเอาตรงๆ จนจุนโนะต้องขมวดคิ้วมอง
“นี่จุนโนะ...ฉันขอแนะนะ... อีกไม่กี่วันก็จะวันเกิดนาย ทำไมนายไม่ทำอะไรสักอย่างให้ความรักสมหวังก่อนวันเกิดล่ะ...”
“แต่ฉันไม่กล้านี่....” จุนโนะหลบสายตาคมกริบของคาเมะด้วยการแกล้งเปิดกระเป๋าหนังสือตัวเอง และหยิบสมุดมาวางไว้ตรงหน้า
คาเมะตบลงบนสมุดเล่มนั้น เขากางมันออกและชี้ไปที่หน้ากระดาษที่ว่างเปล่า
“เขียนจดหมายสารภาพรักซะเดี๋ยวนี้เลย”
“คาเมะ....” จุนโนะทำตาโต และสั่นหน้าจนผมกระจาย
“ไม่ง่ะ...”
“นี่......ของขวัญวันเกิดที่นายคิดว่ามีค่าที่สุดคืออะไร?” เพื่อนซี้ถาม
“คือ...คือ..เอ้อ...”
“ถามใหม่นะ ปีนี้นายอยากจะทำอะไรให้สมหวังในวันนั้นบ้างมั้ย?”
คราวนี้จุนโนะพยักหน้างึกๆ เขามองไปทางประตูห้องด้านหน้า อาจารย์โฮมรูมยังไม่เข้ามา ทั้งสองหนุ่มจึงมานั่งปรึกษาปัญหาความรักกันต่อ
“จะให้ฉันทำไงล่ะ?” จุนโนะถาม คาเมะเอานิ้วจิ้มๆ ไปบนกระดาษ
“เขียนจดหมายรักซะเดี๋ยวนี้ แล้วเอาไปให้นายจิน ถ้าเขาใจตรงกับนาย ก็ขอเขาเดทในวันพุธที่จะถึงนี้”
“วันเกิดของฉันง่ะหรือ?”
“ก็เออง่ะเด่ะ...โธ่เว้ย...ทำไมฉันถึงได้มีเพื่อนซื่อบื้อแบบนี้นะ ไม่ทันใจเล้ย ให้ตายซิจุนโนะ...” คาเมะกุมขมับ
จุนโนะนัยน์ตาตก ทำหน้ามุ่ย แต่พอเงยหน้าขึ้นก็พบกับดวงตาดุของคาเมะจ้องมาอย่างคาดคั้น
“ฉันจะไปเป็นเพื่อนตอนนายเอาจดหมายไปให้เขา ดีมั้ย?”
“คาเมะเอาไปให้ได้เป๊า?”
“บ้าหรือไง...นายต้องเอาไปให้เขาเองซิ เอาล่ะ ให้เวลานายสองวัน วันนี้วันศุกร์ใช่มั้ย? วันเสาร์อาทิตย์เขียนซะนะ แล้ววันจันทร์ก็เอาไปให้” เพื่อนตัวดีแนะให้อย่างเสร็จสรรพ แต่ตัวต้นเรื่องกลับส่ายหน้า
“ไม่เอาดีกว่า ฉันจะเขียนเดี๋ยวนี้เลย และจะเอาไปให้เย็นนี้ เผื่อเขาปฏิเสธ ฉันจะได้นอนร้องไห้วันสุดสัปดาห์” จุนโนะพูดเสียงเศร้าจนคนฟังสะท้อนใจ คาเมะตบบ่าเพื่อนเบาๆ เป็นเชิงให้กำลังใจขณะปากก็บอกว่า
“ขอให้นายสมหวังเถอะนะ เพื่อนรัก”

*********************

จดหมายที่อยู่ในซองสีชมพูถูกซ่อนอย่างมิดชิดในกระเป๋าเสื้อสูทนักเรียน จุนโนะเดินไปที่โรงยิมอย่างเชื่องช้า ทุกย่างก้าวดูเหมือนจะมีแต่ความลังเลใจ เขาลงทุนเขียนจดหมายอย่างสุดฝีมือ แก้แล้วแก้อีก แถมยังให้คาเมะตรวจทานความสมบูรณ์อีกต่างหาก ถ้าจินไม่รับจดหมายฉบับนี้ เขาก็จะใช้มันเช็ดน้ำตาแทนผ้าเช็ดหน้าล่ะ
นั่นไง ...ร่างสูงกำลังเลี้ยงลูกบาสอยู่กลางโรงยิม์ จินชู้ตลูกลงแป้นทุกครั้ง แม่นเหมือนจับวาง และนั่นก็ทำให้สะดุดตาของจุนโนะตั้งแต่วินาทีแรกที่เข้ามาดูการซ้อมบาสเลยล่ะ ลีลาการเล่นก็สุดแสนจะเท่ ถึงจะเหนื่อยแต่จินก็ยังยิ้มแย้มเสมอ...

เสียงกรีดร้องอย่างปลื้มสุดๆ ดังมาจากเด็กผู้หญิงที่อยู่โรงเรียนข้างๆ เป็นแฟนคลับที่แอบปลื้มจินนั่นเอง จุนโนะใจฝ่อ ก็แม่พวกนั้นแต่ละคนสวยๆ ทั้งนั้นเลย อยู่คนละโรงเรียนแต่ก็ยังตามมาเชียร์ให้กำลังใจกันอย่างเหนียวแน่น ...บางทีหนึ่งในจำนวนนั้นอาจจะมีแฟนของจินอยู่ก็เป็นได้
จุนโนะเหลียวมองเพื่อนคู่ใจที่สัญญาว่าจะอยู่เป็นเพื่อนในวันนี้ นั่นไงคาเมะวิ่งกระหืดกระหอบมาแล้ว ทั้งสองตกลงว่าจะนั่งคอยจนจินซ้อมเสร็จอยู่บนอัฒจันทร์ และก่อนกลับบ้าน จุนโนะจะต้องทำใจกล้าเอาจดหมายรักไปให้จินด้วยมือของตัวเอง

*******************************

“ไปได้แล้วจุนโนะเพื่อนรัก” คาเมะตบหลังเพื่อน ผลักไหล่จุนโนะให้เริ่มการสารภาพรัก โดยที่เขาจะเดินไปเป็นเพื่อนแค่หน้าประตูโรงยิม
“ไม่เข้าไปด้วยกันเหรอ?” จุนโนะอ้อนเสียงละห้อย แต่คาเมะกลับโบกมือให้จุนโนะก้าวต่อไป
“ไม่เอาหรอก รออยู่ด้านนอกดีกว่า”
“คาเมะง่ะ....”
“ไปเหอะจุนโนะ โชคดีนะ” คาเมะโบกมือแล้วเดินล้วงกระเป๋าไปยืนรออยู่หน้าโรงยิม ปล่อยให้จุนโนะเดินเข้าไปตรงทางเดินระหว่างโรงยิมและห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าและอุปกรณ์

เขาเดินมาจะถึงแล้ว ก็ต้องชะงักเมื่อได้ยินเสียงผู้ชายกับผู้หญิงคุยกันสองต่อสอง ที่ตรงนั้นเงียบและไม่มีใคร จุนโนะชะโงกหน้ามอง เขาเห็นจินกำลังยืนดื่มน้ำอยู่หน้าห้องเปลี่ยนเสื้อ ข้างกายมีนักเรียนหญิงแฟนคลับต่างโรงเรียนยืนอยู่ด้วย
จุนโนะหน้าเสีย มือเผลอคลำซองจดหมายในกระเป๋าอย่างลืมตัว ...อย่าบอกนะว่าแม่คนนั้นเป็นคนรักของจินน่ะ โอย..ยังไม่ทันสารภาพรักเลย ต้องผิดหวังเสียแล้วหรือ
“ขอโทษนะ อายูมิ...”
เสียงของจินนี่นะ ฟังกี่ทีก็ยังเพราะสำหรับคนที่แอบฟังอย่างจุนโนะสุเกะ
“ไม่ได้เหรอจินคุง...” เสียงละห้อยของแม่สาวน้อยออดอ้อนฉอเลาะ
“ไม่ได้หรอก ขอโทษจริงๆ”
“สักนิดหนึ่งก็ไม่ได้เหรอ?”
“ฉันมีคนที่ชอบแล้ว คงรับรักใครอีกไม่ได้ล่ะ” ...เสียงของจินประกาศออกมาอย่างแจ่มชัด

จุนโนะใจหายวาบ...หมายความว่าเด็กผู้หญิงคนนั้นมาสารภาพกับจินเหมือนกัน และก็โดนปฏิเสธกลับมา

...จินมีคนที่ชอบแล้ว..??...

นั่นไงว่าแล้วเชียว...จุนโนะเงยหน้ามองเพดาน ขอบตาร้อนผ่าว...เขาไม่ต้องสารภาพรักแล้วซินะ ...คำตอบของจินที่ให้ผู้หญิงคนนั้นก็คงจะเป็นคำตอบเดียวกับที่เขาจะถามนั่นเอง...
มือสั่นเทากำจดหมายในกระเป๋าแน่น โชคดีแค่ไหนแล้วที่เขาไม่ใช่คนไปยื่นจดหมายนั้นก่อนใคร ไม่งั้นคนที่หน้าแตกยับเยินก็คงจะเป็นเขา
...จุนโนะหันหลังกลับ เดินคอตกออกไปอย่างเงียบเชียบ ในใจโหวงเหวงไปหมดแล้ว...เจ็บหนึบๆ เหมือนกับจะขาดใจ

..............

“เป็นไงมั่งจุนโนะ...?” คาเมะผวาเข้ามาหาทันทีที่เห็นจุนโนะเดินโผเผออกมาด้านนอก

ร่างโปร่งส่ายหน้าเป็นคำตอบ น้ำตารื้นลงมาอาบแก้ม และนั่นก็ทำให้คาเมะถอนหายใจเฮือก กอดคอเพื่อนรักไว้ และประคองให้เดินกลับออกไปด้วยกัน
“ฉันอยากร้องไห้” จุนโนะเสียงสั่นพร่า และคาเมะก็ได้แต่บอกว่า
“ก็กำลังร้องไห้อยู่นี่ ไม่ใช่หรือ?”

*********************************

วันอาทิตย์....
จุนโนะได้รับโทรศัพท์จากคาเมะว่าให้ไปพบกันที่ศาลเจ้าเมจิในตอนนี้ เพราะได้ข่าวว่าที่นั่นมีพระจากแดนไกลมาพักอยู่แถวๆ หลังวัด และได้ข่าวว่าพระรูปนั้นมักจะให้คำอธิษฐานที่เป็นจริงได้เสมอ
“เอาจริงเหรอ?” จุนโนะลังเล เชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่งและนึกกังขาด้วยเพราะคาเมะก็ไม่ใช่คนที่จะเชื่อเรื่องโชคลางแบบนี้เหมือนกัน แต่เมื่อคาเมะยืนยันหนักแน่นว่า
“แม่นมาก...ขออะไรก็ได้ ถ้าดวงสมพงษ์กัน นายอาจจะสมหวังก็ได้นะ เขาว่ากันว่า ถ้านายฝันดีเมื่อคืนนี้แล้วรุ่งเช้าไปเล่าให้ท่านฟัง เขาว่าฝันนั้นจะเป็นจริง”
“ฉันฝันดีเมื่อคืนจริงๆ ฝันว่าจินมาสารภาพรักกับฉันด้วยล่ะ แล้วเขาก็ขอฉันเดท ...ถึงแม้จะเป็นแค่ความฝันก็ตาม แต่ในฝันนั้นฉันมีความสุขมากเลย” จุนโนะบอกความจริง เขาเคยฝันแบบนี้มาติดๆ กันหลายครั้งแล้ว และก็จะเล่ามันให้คาเมะฟังทุกที
“งั้นไปเลยจุนโนะ ถ้าช้าเดี๋ยวท่านออกไปที่อื่น จะอดเอานะ”

จุนโนะจึงตกลงจะไป โดนนัดคาเมะเอาไว้ที่หน้าศาลเจ้าเมจิในบ่ายวันนั้น
คาเมะมารออยู่ก่อนแล้ว เขาแนะให้จุนโนะซื้อโคมไฟถวายศาลเจ้าด้วยอันหนึ่ง และหลังจากจุดธูป ปักธูปปัดควันมาลูบเนื้อลูบตัวแล้ว สองหนุ่มก็เดินไปหลังศาล เขาเห็นพระรูปหนึ่งมีอายุเลยวัยกลางคน กำลังกวาดลานวัดอยู่
คาเมะพยักหน้าเรียกให้จุนโนะไปไหว้ซะ พระรูปนั้นเห็นหน้าจุนโนะแล้วก็ร้องทักขึ้นมาว่า
“ดูท่าทางจะทุกข์เพราะรักนะหนูคนนี้”
จุนโนะชะงักกึก รีบหันมามองหน้าคาเมะทันที นัยน์ตาเบิกกว้างแบบทึ่งจัด

...โอ้โฮ...แค่เพียงเห็นหน้า ท่านก็พูดได้ถูกต้องเลย ถ้าจะปากศักดิ์สิทธิ์ตามที่คาเมะบอกเสียก็ไม่รู้...

“พอจะเล่าเรื่องให้หลวงพ่อฟังได้มั้ยล่ะ?” หลวงพ่อเอ่ยออกมา
“เอ้อ....ได้...ได้ครับ”
จุนโนะเล่าเรื่องความฝันให้ฟัง หลวงพ่อนิ่งฟังเงียบๆ จุนโนะเล่าไปด้วยใบหน้าที่แดงซ่าน พอจบแล้วก็มองหน้าคาเมะให้ถามนำทาง .. เพื่อนรักกระแอมและถามว่า
“หลวงพ่อว่าความฝันของเพื่อนผมจะเป็นจริงได้มั้ยครับ?”
“ได้สิ...ถ้าเล่าให้หลวงพ่อฟัง ฝันนั้นย่อมเป็นความจริงเสมอ”
จุนโนะใจเต้นแรง ถึงแม้จะไม่เชื่อเต็มร้อย แต่เมื่อผู้ใหญ่ที่ดูน่าเชื่อถือคนนี้พูดออกมาแบบให้ความหวัง เขาก็เริ่มจะยิ้มออก
“แต่มีข้อแม้นะ...” หลวงพ่อว่าอีก
“ครับ?”
“หนูต้องไปเขียนแผ่นอีมะ (แผ่นไม้อธิษฐาน) บอกความฝันทั้งหมดลงไปในนั้น และเขียนอีกแผ่นหนึ่งเป็นการขอให้ความฝันนั้นเป็นความจริง และประกบมันเข้าด้วยกัน ให้หันด้านที่มีตัวหนังสือออกทั้งสองด้าน และวันรุ่งขึ้นความฝันของหนูจะเป็นจริง.........แต่...”
“แต่อะไรครับหลวงพ่อ?” จุนโนะถามด้วยอย่างกระตือรือร้น หลวงพ่อมองหน้าหนุ่มน้อยนิ่งนานแล้วถอนหายใจออกมา
“เฮ้อ.....หนูจะสมหวังอยู่เพียงวันเดียว และจากนั้นมันก็จะเหมือนเดิม เหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้นอย่างไรก็จะยังเป็นเช่นนั้น”
“เอ้อ....อย่างนั้นหรือครับหลวงพ่อ...ความสุขแค่วันเดียวของผม” จุนโนะถามเพื่อความแน่ใจ หลวงพ่อพยักหน้าด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน จากนั้นท่านก็ก้มหน้าก้มตากวาดลานวัดต่อ จุนโนะกับคาเมะไหว้ลาแล้วก็ออกมาซื้อแผ่นอีมะสองแผ่น

จุนโนะบรรจงเขียนความฝันลงในนั้นด้วยพู่กันหมึกจีนอย่างดี เขียนตัวบรรจงและชูขึ้นมองอย่างปลื้มใจ เขานำแผ่นไม้สองแผ่นมาชนกัน ก่อนจะประกบก็ไหว้และอธิษฐานในใจว่า
“ขอให้ความฝันของผมเป็นความจริงด้วยเถิด แม้ว่าจะเป็นแค่วันเดียวก็ตาม”

จุนโนะกลับบ้านไปอย่างเลื่อนลอย ทำไมถึงได้แค่วันเดียวเท่านั้นนะ ทำไมไม่ตลอดไป นี่ถ้าเขาจะไปเขียนป้ายมันทุกวันเลยจะได้มั้ยนะ.........

************************

วันจันทร์ไปโรงเรียน... แต่เหตุการณ์ยังเป็นเหมือนเดิม คำอธิษฐานจากแผ่นอีมะจะสำเร็จผลหรือไม่ เขาไม่อาจคาดเดาได้

แต่แล้วเมื่อวันอังคารมาถึง....จุนโนะตื่นขึ้นมาอย่างกระปรี้กระเปร่า วันนี้คงไปโรงเรียนอย่างใจตุ๊มๆ ต่อมๆ เพราะพรุ่งนี้เป็นวันเกิดเขา และวันนี้ก็คือวันที่จะบอกทุกอย่างได้ว่าพรุ่งนี้ความฝันของเขาจะเป็นจริงหรือเปล่า นึกๆ แล้วก็อยากจะข้ามวันนี้ไปเสียจริงๆ เอาให้รู้แน่ๆ เลยว่า หลวงพ่อรูปนั้นจะปากศักดิ์สิทธ์อย่างที่คาเมะบอกหรือเปล่า

วันนี้ก็เหมือนเช่นทุกวัน จุนโนะเดินผ่านห้องของเขา ไปที่ห้องเอ...ทำทีว่าจะเดินผ่านห้องเอไปและจะได้ฉวยโอกาสมองหน้าคนที่แอบชอบไปด้วยนั้น แต่แล้วจุนโนะก็ขนลุกซู่เมื่อสายตาดำคมของคนในห้องนั้นมองมายังช่องประตูที่เขากำลังเดินผ่าน ดวงตาสบกันอย่างจัง จนจุนโนะนิ่งขึง ก้าวขาไม่ออก
ทำไมวันนี้ อะกานิชิ จินถึงได้บังเอิญสบตากับเขาได้นะ ราวกับจะมองมาอยู่ก่อนแล้ว เมื่อเขาเดินผ่านสายตาก็เลยปะทะกันได้อย่างระทึกใจเช่นนี้

จุนโนะไม่มีแรงจะเดินผ่านไป เท่าที่เขาทำได้เมื่อหายจากอาการตกใจก็คือ วิ่งจู๊ดกลับเข้าห้องทันที มานั่งใจระทึกตึกตัก...จนคาเมะต้องหัวเราะจนตัวโยน
“เฮ้ย..ใกล้แร่ะ..ใกล้แร่ะ ฉันว่าความฝันของนายต้องเป็นจริงๆ แน่นอนเชียวล่ะจุนโนะ”

วันนั้นทั้งวัน จุนโนะต้องแปลกใจแกมตื่นเต้นเมื่อเขาสังเกตว่า ไม่ว่าจะเดินไปทางไหน ก็จะพบกับอะกานิชิ จินในสายตาเสมอ และทุกครั้งที่เจอกันนั้นก็จะต้องมีอันให้ต้องสบสายตาใส่กันทุกครั้ง
“หรือว่าความฝันใกล้จะเป็นจริงแล้ว...งั้นพรุ่งนี้ล่ะ วันเกิดของฉัน ที่ได้อธิษฐานไว้นั้นน่ะจะเป็นอย่างไร?” จุนโนะละเมอออกมา พลางหยิกท่อนแขนตัวเอง
“โอ๊ย..เจ็บ...เจ็บ...ซี๊ด...”
แน่นอนที่เขาไม่ได้ฝันไป...ทุกอย่างที่เกิดขึ้นคือความจริง

...แต่ว่า....หากเหตุการณ์ในวันนี้เป็นไปเพราะความบังเอิญล่ะ...

จุนโนะเริ่มห่อเหี่ยวเมื่อนึกมาถึงตรงนี้...

************************

“เดทกับผมนะครับ...ผมแอบชอบคุณมานานแล้ว...” หนุ่มน้อยคนหนึ่งยื่นช่อกุหลาบสีแดงช่อใหญ่ให้จุนโนะด้วยดวงหน้ายิ้มละไม จุนโนะยิ้มตอบพลางรับช่อดอกไม้มาดมและดวงหน้าที่โผล่พ้นกุหลาบนั้นก็คือดวงหน้าสวยงามของจุนโนะ งดงามไม่แพ้กุหลาบในมือเลย
“ผมอยากเดทกับอะกานิชิ จินที่สุดเลยล่ะครับ?” จุนโนะตอบกลับด้วยดวงตายิบหยีเพราะความสุข
“คบกับผมนะครับทางุจิคุง” จินโค้งให้พลางยื่นมือเรียวมาให้ จุนโนะหัวเราะยึดมือจินไว้แนบแน่น จากนั้นร่างบางก็โผเข้าสู่อ้อมแขนอบอุ่นพร้อมกับหัวใจที่เต้นด้วยความสุข

+++++++++++++++++++

จุนโนะสะดุ้งตื่นขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงนาฬิกาปลุกบอกเวลาเช้า ความฝันของเขาดับหายไปพร้อมกับความตื่นอย่างเต็มตา นี่เขาฝันดีอีกแล้วซินะ
“จุนโนะ..ะ...ะ..ตื่นหรือยังลูก..” เสียงแม่เรียกอยู่หน้าห้อง ทำให้จุนโนะต้องบิดขี้เกียจและกลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริง
แม่เข้ามาในห้องพร้อมกับของขวัญกล่องหนึ่ง
“สุขสันต์วันเกิดจ้าลูกชายคนสวยของม่ามี๊” แม่วางกล่องของขวัญบนตักเขา และก้มลงจูบเรือนผมลูกชายอย่างรักใคร่ จุนโนะยิ้มแป้นรีบแกะห่อของขวัญดู เห็นนาฬิกาเรือนใหม่นอนยิ้มอยู่ในกล่อง เขาชูมันขึ้นมา จุมพิตนาฬิกาอย่างดีใจ และโผเข้าจูบแก้มแม่ดังฟอด
“ขอบคุณฮะ แม่ สวยที่สุดเลย เป็นของขวัญชิ้นแรกในวันนี้นะฮะ...” จุนโนะพูด พร้อมกับมีเสียงปี๊ดๆ ของข้อความในมือถือ
“คาเมะโทร. มาอวยพรให้เป็นคนแรกเลยด้วย” จุนโนะพูดอย่างดีใจ
“รีบไปอาบน้ำนะจ๊ะลูกจ๋า เดี๋ยวก็ไปโรงเรียนสายหรอก” แม่ลูบหัวลูกชายอย่างและนั่นก็ทำให้เด็กหนุ่มลืมความฝันเมื่อสักครู่เสียสนิท

จุนโนะอาบน้ำ กินข้าวเช้าก่อนจะไปโรงเรียนทุกวัน และวันนี้เขาบรรจงขัดสีฉวีวรรณให้นานเป็นพิเศษเพราะวันนี้เป็นวันเกิดของเขานี่นา...
“ไปล่ะครับแม่...” เสียงใสๆ ตะโกนบอกมารดาที่กำลังเก็บของอยู่ในครัว

เขาออกมายืนสูดอากาศด้านนอก ผิวปากเป็นเพลงแฮ้ปปี้เบิร์ธเดย์อย่างมีความสุข ขณะที่ก้าวออกมานอกรั้วบ้านนั้น เขาก็ต้องชะงักตัวแข็งทื่อ
ริมฝีปากสวยเผยอค้าง ขณะจ้องมองร่างสูงโปร่งของคนคนหนึ่งที่เขาฝันถึงอยู่เกือบทุกวัน
“อะ...อะกานิชิ จิน...” จุนโนะตะกุกตะกัก กระเป๋าในมือร่วงสู่พื้นดังตุบ หัวใจสั่นเหมือนจะเป็นไข้

นี่จินมายืนอยู่หน้าบ้านเขาได้อย่างไรกันนะ

จุนโนะจับเนื้อตัวเอง ถามตัวเองว่า เขาฝันไปหรือเปล่า??
“อรุณสวัสดิ์ ทางุจิคุง” เสียงทักยามเช้าพร้อมกับรอยยิ้มพิมพ์ใจนั้น ..ใช่เสียงของจินแน่ๆ เขาเคยได้ยิน จุนโนะยังคงยืนอ้าปากค้าง

...จินมาอยู่ตรงหน้าเขาอย่างมหัศจรรย์ เลือดในกายไหลเวียนทำให้หน้าร้อนวูบวาบ จุนโนะได้แต่คิดเอาเองว่า คำอธิษฐานของเขาเป็นความจริงแล้วงั้นหรือ?...

“เอ้อ..อะ..อากานิชิ ตัวเป็นๆ เหรอเนี่ย..?” ร่างโปร่งพอจะขยับตัวได้บ้างแล้ว จึงส่งเสียงถามออกมา หัวหูแดงก่ำไปหมดแล้ว จุนโนะแอบหยิกตัวเอง สะดุ้งเฮือกเพราะมันเจ็บจริงๆ
“ฉันซิ...ฉันจริงๆ ตัวจริงเสียงจริง” จินหัวเราะเสียงใส และมันก็ใช่เสียงหัวเราะที่จุนโนะเคยได้ยินบ่อยครั้งด้วยเหมือนกัน เพราะฉะนั้นผู้ชายรูปหล่อที่ยืนหน้าเท่อยู่ตรงนี้คือ อะกานิชิ จินจริงๆ
“นาย...มาทำอะไรแถวนี้เหรอ?” จุนโนะถาม
“มายืนตรงหน้าบ้านทางุจิคุง ก็ต้องมารับนายไปโรงเรียนด้วยกันไง?”
“หา??? หา??? หา??? มารับฉันไปโรงเรียน???” จุนโนะเบิกตากว้าง อ้าปากค้างอีกแล้ว คราวนี้หน้าร้อนผ่าว ชนิดที่ต้องก้มหน้านิ่งซ่อนแววตาปิติเอาไว้
“ทำไมเหรอ? จะมารับคนที่ชอบให้เดินไปด้วยกันไม่ได้หรือไง?”
“หา?”
“ทางุจิพูดอย่างอื่นเป็นมั้ยเอ่ย?” จินถามกลั้วเสียงหัวเราะเข้าไป เขาก้มลงเก็บกระเป๋านักเรียนมาช่วยถือให้
“เอ้อ...ไม่ต้อง...ฉันถือเองได้ เอ้อ...” จุนโนะพยายามแย่งกระเป๋าคืน มือสัมผัสโดนกันแบบไม่ตั้งใจ และนั่นก็ทำให้จุนโนะรีบชักมือกลับแทบไม่ทัน
“เอ๋??? ทางุจิคุงหน้าแดงเก่งจังนะครับ...ยินดีเดินไปกับฉันมั้ย?” จินจ้องหน้าแดงนั้นไม่วางตา
จุนโนะรีบพยักหน้างึกๆ เขาเดินไปข้างๆ จินด้วยตัวที่เบาหวิว...เพราะหัวใจมันพองจนดันตัวขึ้นแทบจะลอยพ้นพื้นถนน ขณะที่จินชวนคุยเรื่องทั่วๆ ไประหว่างทาง จุนโนะก็แอบกุมหัวใจตัวเองไว้ เพราะกลัวมันจะเต้นออกมานอกอก
“ทำไม?...เอ้อ...ทำไมอะกานิชิคุงถึงมารับผมล่ะ” ร่างโปร่งถามขึ้นเมื่อลดระดับแรงเต้นของหัวใจเข้าสู่ภาวะปกติแล้ว เขามองเสี้ยวหน้าด้านข้างของคนข้างกาย เห็นหน้าขาวใสมองตอบมาด้วยสีหน้าที่อ่อนโยน
“ไม่รู้สิ พอตื่นขึ้นมาก็นึกถึงหน้าทางุจิคุงเป็นคนแรกเลย อยากเห็นหน้าน่ะ ก็เลยลองเสี่ยงมาดู กลัวนายจะออกมาก่อนแล้วเหมือนกัน”
“แล้วรู้ได้ไงว่าบ้านผมอยู่แถวนี้”
“เอ้อ....เอ่อ....นั่นซินะ รู้ได้ยังไง เอ....ผมก็ว่ามันแปลกๆ นะ” จินโคลงศีรษะแบบครุ่นคิด

“ที่บอกว่าชอบผมเมื่อกี้ง่ะ เป็นความจริงหรือ?” จุนโนะถามขึ้น
“จริง...”
“หวา...นึกยังไงขึ้นมาง่ะ”
“ก็ชอบน่ะซิ ชอบมานานแล้ว ก็เลยคิดว่าสักวันหนึ่งต้องเข้ามาทำความรู้จัก พอดีมันยังไงก็ไม่รู้นะ ทำไมต้องเป็นวันนี้ก็ไม่รู้เหมือนกัน” เสียงพูดเหมือนลังเลว่าทำไมจินถึงนึกถึงว่าต้องเป็นวันนี้ด้วย จุนโนะก็เลยอ้อมแอ้มบอกไม่เต็มเสียงว่า
“วันนี้เป็นวันเกิดของผม”
“อ๊ะ???” จินเลิกคิ้วสูง แล้วก็ยิ้มกว้างขณะบอกว่า
“ถ้างั้นก็สุขสันต์วันเกิดนะครับ...แฮ้ปปี้เบิร์ธเดย์ทูยู...” ว่าแล้วจินก็ร้องเพลงวันเกิดให้จุนโนะฟัง จนเจ้าของวันเกิดยิ้มแก้มแดง
“อะกานิชิคุงนี่ไม่ยักกะหยิ่งอย่างที่คิดเลยนะ”
“ฉันน่ะเหรอหยิ่ง โอย..ใครบอกนายกัน ...เออ..จริงซิ ว่าแต่ทางุจิยังไม่ได้บอกเลยว่า ตกใจหรือเปล่าที่จู่ๆ มีใครก็ไม่รู้มารับที่หน้าบ้าน แถมยังบอกว่าชอบอีกน่ะ”
จุนโนะยิ้มเมื่อได้ยินที่จินถาม เขาสั่นหน้ายิ้มพราย
“นิดหน่อยล่ะ ความจริงก็เอ้อ...ตกใจนะ ...เอ...ไม่นิดหน่อยล่ะ มากเลยล่ะ มันเป็นสิ่งที่ผม...เอ้อ..ฝันเอาไว้” จุนโนะบอกตามตรง และนั่นก็ทำให้จินจับแขนของเขาเอาไว้
“เนื่องในวันนี้เป็นวันเกิดของนายนะ เย็นนี้หลังเลิกเรียนเราไปเที่ยวกันมั้ย....ไปเดทกันนะ” จินวอนขอ
จุนโนะพยักหน้าทันทีแบบไม่ลังเล ...จินขอเดทเป็นครั้งแรก และนั่นก็เป็นไปตามที่เขาอธิษฐานเอาไว้ทุกอย่าง
ร่างโปร่งเม้มปากขณะคิดว่า ที่จินมายืนอยู่ตรงนี้ เดินมาด้วยกันแบบนี้ มันก็แค่วันเดียวเอง หลังจากวันนี้ทุกอย่างก็คงเหมือนเดิม...เพราะฉะนั้นเขาต้องฉวยโอกาสแห่งความสุขในวันนี้ไว้ซะ ก่อนที่มันจะจบลง

********************************
“เหมือนซินเดอเรลล่าเลยล่ะ” จุนโนะเพ้อออกมาให้คาเมะฟัง เพื่อนรักนิ่งฟังสิ่งที่จุนโนะบอกด้วยดวงตาโตขึ้นอีกเท่าตัว
“ไม่อยากเชื่อเลยว่ะว่า มันจะเป็นไปได้...งั้นแสดงว่าหลวงพ่อนั่นวาจาศักดิ์สิทธ์จริงๆ”
“คาเมะก็ไปขอพรมั่งซิ” จุนโนะแนะ
“ไม่ได้หรอก เพราะเมื่อคืนฉันฝันว่าโดนหมาไล่ฟัดน่ะซิ”
“โธ่คาเมะ....” จุนโนะหัวเราะเสียงใส เอามือเท้าคาง ดวงตาเคลิ้มฝัน เฝ้ารอให้เลิกเรียนเร็วๆ ...เพราะจะได้ไปเดทกับอะกานิชิ จินจริงๆ เสียที

**********************************

ตกตอนเย็น จินพาจุนโนะเดินเข้าร้านโน้นออกร้านนี้ในเมือง เขาซื้อเข็มกลัดให้จุนโนะหนึ่งอัน และก็กระเป๋าใส่แผ่นเกมส์ให้หนึ่งเซ็ต แม้ว่าจุนโนะจะปฏิเสธ แต่จินก็ยืนกรานจะซื้อให้ได้ เสร็จจากซื้อของ เขาก็จูงมือจุนโนะเข้าไปทานเนื้อย่างที่ร้านอร่อยซึ่งมีคนแน่นเต็มร้าน และกว่าจะเข้ามาทานได้ก็ต้องยอมต่อแถวเข้าคิวกันยาวเหยียด แต่ทั้งสองหนุ่มก็ไม่ยี่หระเพราะระหว่างที่รอก็ยืนคุยกันกระหนุงกระหนิงแลกเปลี่ยนกันคุยเรื่องราวของกันและกัน
“กินเสร็จแล้วไปดูหนังกันนะ มีหนังใหม่จะเข้าวันนี้ด้วย” จินชวนขณะจ่ายเงินค่าเนื้อย่าง

ทั้งสองหนุ่มเดินสูดอากาศยามค่ำคืนภายนอก ควันจากลมหายใจลอยขาว จินถูมือเพื่อไล่ความเย็น จุนโนะจึงยื่นถุงมือให้เขา
“เอาถุงมือให้ฉันแล้ว ทางุจิคุงจะสวมอะไรล่ะ”
“ไม่เป็นไรหรอก ไม่ค่อยหนาวเท่าไร”
จินมองมือของจุนโนะแล้วก็ยิ้ม เขายอมใส่ถุงมือของจุนโนะข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างก็เอามาใส่ให้จุนโนะ มือว่างเปล่าที่เหลือของทั้งสองคนนั้น จินก็จับไว้ด้วยกันและซุกลงในเสื้อสูทของเขาแทน
“จับมือกันแบบนี้จะได้ไม่หนาวไง” เขาว่า
“อะกานิชิคุง...” จุนโนะเรียกเสียงเครือ จินย่นจมูกและบอกว่า
“เรียกชื่อฉันเฉยๆ ก็ได้”
“เอ้อ.....จิน....”
“ฮื่อ...ฉันเรียกนายว่าจุนโนะละกันนะ จุนโนะของฉัน...” จินกล่าวล้อเลียน กระชับอุ้งมือแน่นเข้า เป็นความสุขที่จุนโนะคงจะไม่ลืมไปอีกนานเลยล่ะ

จินพาจุนโนะเข้าโรงหนัง ระหว่างที่ดูก็นั่งกุมมือข้างที่ไม่มีถุงมือกันไปพลาง จนหนังจบก็เป็นเวลาดึกดื่น

ระหว่างทางที่เดินกลับบ้านจุนโนะนั้น ต่างคนต่างเงียบ จุนโนะได้แต่เหลือบมองหน้าของคนที่แอบรัก ใบหน้าของจินที่มองเส้นทางข้างหน้านั้นดูสงบและอ่อนโยนเหลือเกิน ...
เวลาที่แสนสุขคงจะหมดลงในเวลาอันสั้นนี้แล้ว จินจะพาเขาไปส่งบ้าน และจากนั้นเมื่อพ้นวันนี้ลง ทุกอย่างก็จะสู่สภาวะปกติ จินก็คงจะไม่รู้จักเขาเหมือนเดิม และเขาก็คงจะได้แต่แอบมองจินจากห้องข้างๆ

....จริงสินะ...ก็จินมีคนที่ชอบแล้วนี่นา วันนั้นเขาแอบได้ยินจินบอกกับเด็กผู้หญิงคนนั้น ...
...แล้วที่จินมาเที่ยวกับเขาในวันนี้ คนคนนั้นจะไม่ว่าอะไรหรือ....

แสงไฟจากริมรั้วบ้านทางุจิปรากฏให้เห็น และนั่นก็ยิ่งทำให้ทั้งสองเดินช้าลง จุนโนะทำหน้าเศร้าเมื่อเวลาอันแสนจะมีค่าได้สิ้นสุดลง
สองหนุ่มยืนจับมือกันอยู่หน้าบ้าน เมื่อจินระบายลมหายใจออกมายาวเหยียด ขณะมองใบหน้าแสนหวานของจุนโนะ
“วันนี้ฉันมีความสุขจัง...”
“ฉันก็เหมือนกัน” จุนโนะบอกอย่างใจจริง
“สุขสันต์วันเกิดนะจุนโนะ” จินยื่นหน้ามาหา
“จิน....”
“หือ?”
จุนโนะกลืนน้ำลาย ขณะพูดเสียงเครือว่า
“ฉันจะไม่มีวันลืมวันนี้เลย เป็นวันเกิดที่ฉันมีความสุขที่สุดในโลก ที่ได้เดทกับจิน....แม้ว่า...มันจะจบลง แต่มันก็จะอยู่ในความทรงจำของฉันตลอดไป แม้ว่าในวันรุ่งขึ้น โลกแห่งความจริงจะกลับมา และจินจะจำเหตุการณ์นี้ไม่ได้ก็ตาม ฉันอยากจะบอกจินว่า....ฉันดีใจที่ได้พูดคุยกับจินและดีใจที่นายจับมือฉัน และพูดจาหวานๆ ให้ฉันชื่นใจ และพาฉันมาส่งบ้านด้วย ฉันจะขอร้องนายอีกอย่างได้มั้ย ก่อนที่นายจะกลับ”
“ได้สิจุนโนะ”
“เอ้อ.......” จุนโนะหน้าแดงในความมืดสลัว ขณะบอกต่อ
“ช่วย...เอ้อ...จูบฉันได้มั้ย?”

......โอย.....จุนโนะอายเหลือเกินขณะร้องขอแบบนั้น ...หน้าร้อนซู่ซ่าไปหมดแล้ว นี่เขากล้าถึงกับร้องขอแบบนี้เชียวหรือ
และดูซิ อะกานิชิ จินกำลังยิ้ม ขณะที่โน้มใบหน้าลงมา

“ไม่ต้องขอ ...ฉันก็อยากจูบจุนโนะใจแทบขาดแล้ว...ขออนุญาตละกัน ...จะจูบล่ะคร้าบบบ...” จินว่าแล้วก็ประทับปากดูดดื่มกับกลีบปากนุ่มนวลของร่างโปร่ง จุนโนะตัวอ่อนระทวย ขณะแนบร่างเข้าหาร่างสูง
ริมฝีปากสั่นระริกอ่อนไหวไปหมดแล้ว จินลูบแก้มของเขาด้วยขณะจุมพิตตราตรึงนั้นดำเนินต่อไป

และในที่สุดมนต์แห่งคำอธิษฐานก็หมดลง จินถอนหน้ากลับมา เขายิ้มให้จุนโนะ ไล้น้ำตาที่ไหลออกมาจากดวงตาคู่สวยของจุนโนะ
“ทำไมถึงร้องไห้ล่ะ ทำเหมือนเราจะไม่ได้เจอกันอีกอย่างนั้นแหล่ะ” จินพูดออกมา
“จิน...ฉันชอบนายนะจิน...ชอบมาก...”
“ฮื่อ...เราต่างคนต่างก็ชอบกัน ฉันดีใจมากเลยที่จุนโนะบอกว่าชอบ...ไม่คิดเลยว่าเราจะใจตรงกัน”
จุนโนะไม่ได้พูดอะไรอีก เขาได้แต่นึกว่า ...ที่ใจตรงกันน่ะ ก็คงเฉพาะวันนี้เท่านั้นน่ะซิ

จินก้าวถอยหลังมาหนึ่งก้าว จับมือจุนโนะมาจุมพิตเบาๆ
“ราตรีสวัสดิ์จุนโนะ พรุ่งนี้ฉันจะมารับนะ”

จุนโนะได้แต่ยิ้ม ..... อย่าหวังเลยว่าจินจะมา เพราะหลังจากเที่ยงคืนนี้ไปแล้ว จินก็จะจำเหตุการณ์นี้ไม่ได้เลยต่างหาก

ร่างสูงเดินจากไปแล้ว แต่จุนโนะก็ยังยืนร้องไห้อยู่หน้าบ้าน เขาไม่อยากให้ถึงเที่ยงคืนเลย ...อยากรู้เหมือนกันว่า เมื่อถึงวันใหม่ จินจะยังจำได้มั้ย?

อีกอย่างหนึ่ง... สิ่งที่จุนโนะคิดได้ในยามนี้ก็คือ
ในวันพรุ่งนี้จินจะตื่นขึ้นมาพร้อมกับสงสัยว่า เงินในกระเป๋ามันหายไปไหนตั้งมากมายนะ จะรู้หรือไม่ว่าวันนี้จินได้ใช้จ่ายเงินมากมายเพื่อวันเกิดของคนที่เขาไม่เคยสนใจมาก่อนเลย....

จุนโนะกำเข็มกลัดที่จินซื้อให้ ...จินจะรู้มั้ยนะว่าเข็มกลัดอันนี้จินเป็นคนซื้อให้เขาเอง...พรุ่งนี้เขาจะติดเข็มกลัดอันนี้ไปโรงเรียนด้วย เผื่อจะสะดุดสายตาของจินเข้า...หากจินจะจำได้ก็ดีน่ะซิ...

************************

จุนโนะกำลังเดินเข้าห้องนอน เมื่อคาเมะโทร.เข้ามา
“เฮ้ย...เป็นไงวะ เดทของนาย ...จินเขาดีกับนายหรือเปล่า?”
“ดี...ดีมากเลยล่ะ ฉันจะไม่มีวันลืมวันนี้เลยล่ะคาเมะ” พูดเสร็จแล้วจุนโนะก็ร้องไห้ออกมา จนคนที่รอฟังอยู่ปลายสายต้องนิ่งเงียบ ปล่อยให้เพื่อนเล่าความสุขให้เขาฟัง
“นายมีความสุข ฉันก็สบายใจนะ งั้นจุนโนะไปนอนก็แล้วกัน พรุ่งนี้ตื่นขึ้นมาพบกับความจริง ละกันน้า...บ๋าย บาย”
“ราตรีสวัสดิ์คาเมะ ขอบใจนะที่โทร. มา” จุนโนะวางสาย เขาอาบน้ำและเตรียมตัวนอน แต่ก็คิดว่าคงจะนอนไม่หลับแน่ๆ เลย อยากจะฝันถึงอะกานิชิ จินอีกครั้ง และมันคงเป็นฝันดีแน่ๆ เชียว

*******************

เสียงปลุกจากนาฬิกาทำให้เขาสะดุ้งตื่น เมื่อคืนนึกว่าจะนอนไม่หลับ แต่ที่ไหนได้ กลับหลับไม่รู้เรื่อง และไม่ได้ฝันอะไรทั้งนั้นอีกต่างหาก
“กะจะฝันถึงจินซะหน่อย...”

เอ....เรียกจินไม่ได้สิ เรียกชื่อนั้นได้แค่เมื่อวานก็เท่านั้นเอง...ต้องเรียกอะกานิชิคุงอย่างเก่า หรือไม่เรียกเลยมากกว่า

จุนโนะไม่รีบเร่งอาบน้ำเท่าไรนัก เพราะไม่มีความจำเป็นอะไรที่จะรีบ เพราะวันนี้ก็คือวันนี้ เป็นเหมือนทุกวันที่ผ่านมา

หนุ่มน้อยเดินซังกะตายออกจากบ้าน แหงนหน้ามองท้องฟ้าสีสดยามเช้า ความหนาวเย็นพัดเอาใบไม้แห้งปลิวเคว้งคว้าง จุนโนะปิดประตูรั้วเสร็จแล้วก็หันหน้าสู่ถนนที่จะนำสู่โรงเรียน .....แต่แล้ว........เขาก็หยุดชะงัก ใจเต้นรัวกระหน่ำ เมื่อเห็นอะกานิชิ จินยืนยิ้มอยู่ริมรั้ว
“คอยตั้งนาน...นึกว่าจะเกโรงเรียนซะอีกแน่ะ จุนโนะ” เสียงทุ้มนุ่มหูของจินจริงๆ ด้วย จุนโนะไม่ได้ฝันไป

“อะกานิชิคุง!!”

“ทำไมไม่เรียกชื่อล่ะ จินไง” จินพูด พลางเดินเข้ามาหา
“จ...จิน...” จุนโนะพูดเหมือนคนละเมอ ไม่รู้ตัวเลยว่า จินได้เคลื่อนกายมาใกล้ แล้วฉวยกระเป๋าเรียนจุนโนะมาถือให้
“พร้อมจะไปหรือยังครับ?”
“จินมาได้ไง?”
“ก็มาแบบเมื่อวานนั่นแหล่ะ” จินตอบยิ้มๆ
“วันนี้วันที่ 30 เลยวันเกิดฉันมาแล้วนี่นา”
“เอ...จะวันนี้หรือเมื่อวาน มันก็เหมือนกันนั่นแหล่ะ ทำไมหรือจุนโนะ เพราะต่อแต่นี้ไป ฉันจะขอมารับจุนโนะไปโรงเรียนด้วยกันทุกวันนะ ได้มั้ยล่ะ จะให้ฉันดูแลนายตลอดไปได้มั้ย?”
“หา???...หา??? ว่าไงนะ?” จุนโนะร้องเสียงหลง จ้องหน้าจินตาไม่กะพริบ

จินยืนยิ้มอยู่ไม่ห่าง เขาชูถุงมือข้างหนึ่งตรงหน้าจุนโนะ
“ฉันเอาถุงมือของนายมาคืนด้วย”
“เอ้อ...จิน...จินจำเรื่องเมื่อวานได้งั้นเหรอ?”
“เมื่อวานวันเกิดของนายไง ทำไมจะจำไม่ได้ เราไปเที่ยวกัน กินเนื้อย่าง แล้วก็จูบราตรีสวัสดิ์” จินเรียบเรียง ขณะคนฟังขนลุกซู่ ....

...มันยังไงกันแน่นะ ทำไมคำอธิษฐานถึงไม่จางหายไป...

จุนโนะยังงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เขาถูกจินจูงมือไปโรงเรียนและไปส่งที่ห้อง
“ตอนเย็นนะ กลับด้วยกัน...” จินพูดก่อนจาก เขายิ้มให้จุนโนะ และแอบสัมผัสแก้มนวลอย่างรักใคร่
“ดีใจจังที่เห็นนายติดเข็มกลัดที่ฉันซื้อให้” จินพูดทิ้งท้ายไว้

“นี่ฉันไม่ได้ฝันไปใช่มั้ยนะ” จุนโนะพูดกับตัวเอง มองตามหลังจินไป
พอเข้ามาในห้อง สิ่งแรกที่ทำก็คือ มองหาคาเมะ แต่ไม่รู้ว่าเพื่อนรักหายไปไหน เขาอยากจะเล่าเรื่องให้คาเมะฟังใจแทบขาดแล้ว

*****************************

ในขณะเดียวกัน คนที่จุนโนะกำลังนึกถึง กำลังฉุดแขนอะกานิชิ จินอยู่หลังบันได
“เฮ้ย...มานี่ก่อนอะกานิชิคุง”
“อ๋อ...นายน่ะเอง เจ้าหน้าเต่า มีอะไร?” จินมองหน้ามุ่ยของคาเมะ แล้วก็ขำ ก็หนุ่มน้อยคนนี้ยกมือเท้าเอว แถมยังชี้หน้าเขาอีก
“รู้สึกว่านายจะทำงานเกินค่าจ้างนะ ใครให้นายไปหาจุนโนะอีกในวันนี้ หา? แค่เมื่อวานก็พอแล้ว ขืนทำนอกค่าจ้าง ฉันไม่มีเงินจ่ายนะจะบอกให้” ว่าแล้วร่างเล็กก็ล้วงกระเป๋าเงินออกมา ปากก็บ่นว่า
“นี่ถ้าจุนโนะรู้ว่าฉันจ้างนายให้ออกเดทกับเขาล่ะก็ เอาฉันตายเลย...ห้ามปากโป้งด้วยล่ะ เนี่ยค่าขนมบวกค่างานพิเศษหมดเกลี้ยงเลยด้วย ของขวัญวันเกิดจุนโนะก็ยังไม่ได้ซื้อให้ แถมยังต้องเอาไปให้ตาแก่คนเฝ้าศาลเจ้าอีก โอย...จนแน่เต่าเอ๊ย...” คาเมะส่ายหน้าปลงอนิจจัง
“อ่ะ ค่าจ้างนาย ฉันจ่ายแค่วันเดียวคือของเมื่อวานนี้นะ ส่วนวันนี้นายอยากไปหาเขาเอง ฉันไม่ได้สั่ง งั้นไม่จ่าย!!” คาเมะยื่นเงินให้จิน แต่จินกลับมามองหน้าเขา ผลักมือคาเมะออกห่าง
“ไม่เอาหรอกค่าจ้างบ้าบอนั่นน่ะ”
“หา? ว่าไงนะ? ไม่เอาเหรอค่าจ้าง?”
“เออ...ไม่เอาหรอก..”
“หมายความว่าไง อะกานิชิคุง?” คาเมะถามเสียงสูงปรี๊ด

จินหัวเราะ เอามือล้วงกระเป๋า หน้าแดงก่ำขณะพูดออกมาว่า
“ฉันจะไปรับหรือจะพาคนที่ฉันชอบออกเดทบ้างไม่ได้หรือไง?”
“หา?...ขยายความหน่อยซิ?”
“ฉันชอบเพื่อนนาย”
“ชอบจุนโนะง่ะนะ....โอย.....ขยายความหน่อย...” คาเมะทำหน้าเหรอ
“ฉันแอบมองเพื่อนนายมานานแล้ว แต่พวกนายคงไม่สังเกตหรอก จริงๆ นะ ฉันชอบเขาจริงๆ ฉันชอบมองเขาตอนที่เขาเดินผ่านหน้าห้องฉันทุกวัน นายไม่รู้หรอกว่า ฉันชอบนั่งตรงนั้นเพราะฉันจะได้มองเขาถนัดๆ แต่พอเพื่อนนายเดินมา ฉันกลับไม่กล้ามองเขาตรงๆ ฉันไม่รู้หรอกนะว่าทำไมเขาต้องเดินไปจนสุดทางเดินและมองลงไปข้างล่างได้ทุกวัน แต่ฉันก็ชอบให้เขาเดินมาให้ฉันมอง...เออ...เรื่องนี้น่ะ อย่าบอกจุนโนะนะ ฉันอาย” จินสารภาพออกมา
คาเมะฟังแล้วก็แอบขำในใจ นี่ถ้าจินรู้ว่า ทำไมจุนโนะถึงได้หาเรื่องเดินไปทางห้องเอ...จินคงจะปลื้มแน่ๆ เลย
ไม่คิดเลยว่าคนสองคนจะใจตรงกันแบบนี้ แต่...จุนโนะบอกว่า เคยได้ยินจินบอกว่าชอบคนคนหนึ่งอยู่นี่นา
เขาลองถามดู จินเลยแย้มให้ฟังว่า
“มีเด็กนักเรียนหญิงมาบอกว่าชอบ แต่ฉันน่ะปฏิเสธหมดแหล่ะ เพราะฉันชอบจุนโนะอยู่แล้วนี่นา นี่ก็รอเวลา รวบรวมความกล้าว่าจะไปสารภาพเขา แต่พอดีนายมาจ้างฉันให้ช่วยเดทกับเขา รู้มั้ย นายน่ะเป็นคนหยิบยื่นความสุขให้ฉันเลยล่ะ...”
“เอ้อ.....ดีนะ ฉันดีใจจริงๆ เลยล่ะ...ที่นายสองคนใจตรงกันอย่าง.....อย่าง....อย่างอะไรดีล่ะ อย่างบ้าระห่ำแบบนี้...ขอให้รักและดูแลจุนโนะให้ดีนะ ฉันโล่งใจจริงๆ”
คาเมะฝากฝังจุนโนะกับจิน เขาถอนหายใจอย่างโล่งอก นึกดีใจที่เขาเองเปรียบเหมือนกามเทพ ...นี่ถ้าไม่คิดแผนการทำให้จุนโนะมีความสุขในวันเกิดแบบนี้ คนสองคนจะเข้าใจกันเร็วแบบนี้มั้ยนะ

จินไม่รับค่าจ้าง และนั่นก็ทำให้คาเมะดีใจเบิ้ลเป็นสองเท่า เพราะเขาเพิ่งจะจ่ายเงินในการจ้างคนเฝ้าศาลเจ้าให้มาเป็นหลวงพ่อจำเป็น จำนวนเงินก็มากเอาการอยู่
“ก็ดี จะได้เอาค่าจ้างที่จะให้นาย ไปซื้อของขวัญให้จุนโนะ...เออ...อะกานิชิคุง...” คาเมะเรียกจินเอาไว้ เมื่อร่างสูงหันมา เขาก็ตะโกนบอกว่า
“อย่าบอกจุนโนะนะว่าฉันเป็นคนวางแผนน่ะ”
“ฮื่อ...” จินพยักหน้า

“ไม่จำเป็นหรอก ฉันรู้แล้วล่ะ” เสียงใสๆ ของใครคนหนึ่งดังขึ้นบนบันไดขั้นบน
ทั้งจินและคาเมะหันมามองอย่างตกใจ พบกับดวงหน้ายิ้มแป้นจนตาหยีของจุนโนะอยู่ตรงนั้น
“จุนโนะ!!”
“ฉันได้ยินหมดแล้ว...”
“เอ้อ....คือฉัน...ฉันไม่ได้ตั้งใจหลอกนายน้า...ฉันอยากทำให้นายมีความสุขง่ะ” คาเมะหน้าถอดสี เมื่อจุนโนะเดินอย่างเชื่องช้าลงบันไดมาหา ตามองเขม็งมาที่จินและคาเมะ
“ถ้าจินเขาไม่ได้ชอบฉันล่ะ คาเมะ ฉันคงเสียใจแย่เลย แต่โชคดีของนายน่ะ ที่จินเขาชอบฉัน เพราะงั้น...เรื่องคราวนี้ ฉันยกโทษให้” จุนโนะตบบ่าเพื่อนรักดังป้าบ เล่นเอาร่างเล็กหัวแทบคมำ
“ทีหลังจะทำอะไร คิดให้ดีก่อนทำนะเพื่อน”
“ผิดไปแล้ว..จุนโนะ...ะ...ะ...”
“ช่างเหอะ...เพราะนายหวังดีกับฉัน และจินก็ไม่ได้รับเงินนั่น นี่ถ้าจินยอมรับค่าจ้าง ฉันคง......” จุนโนะเหลือบมองหน้าจิน ซึ่งฝ่ายนั้นก็ยิ้มแห้งๆ ส่งมาให้
“ฉันก็ขอโทษจุนโนะด้วยเหมือนกัน...แต่มันก็เป็นโอกาสเดียวที่จะได้ใกล้ชิดกับคนที่ฉันรัก...ฉันก็เลยยอมรับทำงานนี้ แต่ตั้งใจเอาไว้แล้วว่า จะไม่ขอรับค่าจ้างเด็ดขาด”
จุนโนะยิ้ม พยักหน้าให้ทั้งสองหนุ่ม เขาดึงคาเมะมากอดแขนข้างหนึ่ง และกอดแขนจินอีกข้าง
“ฉันดีใจที่ได้มีวันนั้นนะ...คาเมะกับจินทำให้ฉันมีความสุขที่สุดเลย...ฉันรักนายนะคาเมะ รักนายด้วยจิน...คงไม่ว่านะที่รักพวกนายคนละอย่างกัน” จุนโนะหอมแก้มคาเมะทีหนึ่ง และจุ๊บปากจินไปอีกหนึ่งจ๊วบ และนั่นก็ทำให้จินจูบตอบ
ได้ยินเสียงคาเมะโพล่งออกมาว่า
“ฉันว่า ฉันจะกลับไปห้องโฮมรูมก่อนดีกว่า เล่นจูบกันต่อหน้าต่อตาแบบนี้ เขินนะจะบอกให้”
จินและจุนโนะหัวเราะเมื่อคาเมะเป็นฝ่ายหน้าแดงแป๊ด เดินแกมวิ่งขึ้นบันไดไปแล้ว ทิ้งให้คู่รักใหม่อยู่ด้วยกันตามลำพัง

ทั้งสองหนุ่มต่างมองหน้ากันและกัน จุนโนะยิ้มแก้มใสเมื่อจินกระซิบบอกว่า
“วันนี้ไปขอพรที่ศาลเจ้ากันมั้ย?”
“วันนี้เหรอ?”
“ฮื่อ.....เมื่อวานวันเกิดจุนโนะนี่นา ไม่ได้ขอพรให้เลย พาแต่ไปเที่ยว วันนี้ไปกันนะ”
“แล้วจินจะขอพรอะไรให้ฉันล่ะ?” จุนโนะถาม เอียงหน้ามาใกล้ ทำให้จินอดใจไม่ไหวหอมแก้มไปหนึ่งที ขณะกระซิบที่ริมหูว่า
“ขอให้จุนโนะมีความสุข และรักจินให้มากๆ น่ะซิ”
จุนโนะหัวเราะคิก ทุบต้นแขนของคนพูด
“ถ้างั้น...เดี๋ยวจุนโนะจะให้พรนั้นเองละกันนะ...อะกานิชิ จิน...”
“รักนายที่สุดเลย” จินจูบหน้าผากมน
ทั้งสองยิ้มให้กันอย่างมีความสุข
“ฉันก็รักนาย...” จุนโนะพึมพำตอบแผ่วเบา มีรอยยิ้มประดับอยู่ในดวงตาคู่สวย...

ความฝันของจุนโนะเป็นความจริงแล้วในวันเกิดนั่นเอง....

My Dream Come True

********************************

HAppy Birthday Junno